.

Пётр Чайкоўскі
Спячая прыгажуня

балет-феерыя ў 2-х дзеях з пралогам і эпілогам

Пт | 11 кастрычнiка 2019|19:00

Узрoст 12+

Дирижер – Николай Колядко

null
Даты спектакля

Лібрэта – Марыус Петыпа, Валянцін Елізар’еў паводле казак Шарля Перо
Харэаграфія – Марыус Петыпа, народны артыст СССР i Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Валянцін Елізар’еў
Пастаноўка – народны артыст СССР i Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Валянцін Елізар’еў
Мастак-пастаноўшчык – народны мастак Расіі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Вячаслаў Окунеў
Дырыжор-пастаноўшчык – заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь Мікалай Калядка
Дырыжоры – уладальнік медаля Францыска Скарыны Андрэй Галанаў, Алег Лясун

Працягласць – 2 гадзіны 30 хвілін з адным антрактам
Прэм’ера – 6 чэрвеня 2001 года

 

Принцесса Аврора – Марина Вежновец

Принц Дезире – Игорь Оношко

Фея сирени – Ирина Еромкина

Злая фея Карабос – Вероника Олещенко

Принцесса Флорина – Ксения Ржевская (1-ое исп.)

Голубая птица – Такатоши Мачияма

Дирижер – Николай Колядко

 

Пралог

Палац казачнага караля Фларэстана. Кароль святкуе нараджэнне дачкі Аўроры.

Прыдворныя абкружаюць калыску нованароджанай. Добрыя феі прыносяць свае падарункі і выказваюць пажаданні. Убягае цырымо\u043`іймайстар Каталабют з весткай, што да палаца набліжаецца злая Фея Карабос. Яе забылі запрасіць, але яна сама прыйшла на свята. Кароль і Каралева імкнуцца ўласкавіць злую старую, але тая прадказвае: Аўрора ў сваё шаснаццацігоддзе ўколіць палец і памрэ. Караля і Каралеву ахоплівае жах. Фея Бэзу супакойвае іх: яна бярэ Аўрору пад сваю апеку і праганяе Карабос і яе асяроддзе. Кароль выдае найстражэйшы загад, які забараняе ва ўсім каралеўстве карыстацца іголкамі, шпількамі і вязальнымі пруткамі.

Першая дзея

У каралеўскім палацы пышны баль: Аўроры споўнілася 16 год. З усіх канцоў каралеўства сабраліся жаніхі, якія дамагаюцца рукі цудоўнай прынцэсы. У разгары вяселля прыходзіць старая. Яна падносіць Аўроры букет кветак. Аўрора радасна кружыць у танцы і любуецца кветкамі. Нечакана яна спыняецца, бы чымсьці ўкалола палец: у букеце апынулася спіца. Аўрора падае і губляе прытомнасць. Старая скідвае з сябе плашч – усе пазнаюць у ёй злую Фею Карабос. З’яўляецца Фея Бэзу. Па ўзмаху яе чароўнага жазла ўсё каралеўства ўпадае ў сон. Навокал вырастаюць густыя кусты бэзу.

Другая дзея

Карціна 1
Прайшло сто год. У лесе паляваў прынц Дэзірэ. Фея Бэзу выклікае вобраз цудоўнай Аўроры. Прынц пазнае ў ім тую дзяўчыну, што часта з’яўляецца яму ў марах.

Карціна 2
Палац караля Фларыстана знаходзіцца ў стане сну. Не спяць толькі Фея Карабос і яе верныя слугі. Нечакана з’яўляецца Фея Бэзу. Дэзірэ пранікае ў палац. Ён схіляецца да спячай прыгажуні і пяшчотна цалуе яе. Ад пацалунку Аўрора прачынаецца. Прачынаецца і ўсё навокал. Кароль і Каралева радасна туляць да грудзей любімую дачку. Дэзірэ просіць рукі цудоўнай Аўроры і атрымлівае згоду.

Эпілог
У палацы зноў сабраліся госці: Кароль святкуе вяселле сваёй дачкі. Добрыя феі і персанажы з казак прыйшлі павіншаваць Аўрору і Дэзірэ.

Историческая справка

 

Премьера балета с триумфом состоялась в 1890 на сцене петербургского Мариинского театра. Дирижировал спектаклем Риккардо Дриго, постановку осуществил Мариус Петипа. В откликах на новый балет отмечалось, что «Спящая красавица» — «самое крупное явление в музыкально-театральной области». Г. Ларош в своей рецензии писал, что постановка «Спящей красавицы» представляет один из перлов«театра, а музыка — «один из перлов Чайковского».

 

Чайковский с увлечением работал над новым произведением. Сюжет сказки, написанной почти двести лет назад французским писателем Шарлем Перро, показался композитору поэтичным и благодарным для музыки. В этом фантастическом мире образов Чайковского привлекала прежде всего возможность воплотить в музыке вечную проблему реальной жизни: борьбу Добра со Злом, торжество светлых идеалов Красоты, Радости, Любви, победу «зримой» жизни над мраком подсознания.

 

«Спящей красавице» была уготована долгая и счастливая сценическая жизнь. Без этого балета не обходится ни один крупный театр мира. Новая постановка балета на белорусской сцене (премьера состоялась 6 июня 2001 года) стала уже четвертым обращением театра к этому произведению (первая постановка «Спящей красавицы» на сцене ГАБТ БССР была осуществлена в 1954 г., постановщик — Константин Муллер, художник — Сергей Николаев). Новая постановка является во многом восстановлением оригинальной хореографии М. Петипа, поэтому художественный руководитель Белорусского балета народный артист БССР, народный артист СССР Валентин Елизарьев свою задачу в качестве постановщика сформулировал скорее как реставраторскую, а не авторскую (В.Елизарьев заново поставил мизансцены-связки, сцену в царстве Феи Карабосс, при этом сохранив все хореографические жемчужины Мариуса Петипа). Конечно, более чем за сто лет жизни на сценах театров всего мира «Спящая красавица» изрядно «засорилась» элементами, привнесенными в нее исполнителями и хореографами нескольких поколений. Взяв за основу санкт-петербургскую постановку под руководством Константина Сергеева, В. Елизарьев шаг за шагом реставрировал хореографический текст этого во всех отношениях большого балета, в котором помимо полного состава балетной труппы занято более тридцати учащихся Белорусского хореографического колледжа. Одной из задач постановщика было ввести в спектакль молодежь, совсем недавно пришедшую в театр. В новой «Спящей красавице» им доверены многие ответственные партии.

 

Оформление спектакля целиком соответствует жанру феерического представления, требующего особенной пышности в декорациях и костюмах (сценография Вячеслава Окунева). Один из «трюков» новой постановки — использование в сцене путешествия принца Дезире и Феи Сирени «двойной панорамы», создающей необычный стереоскопический эффект. Кроме того, в новой постановке звучит и один фрагмент партитуры Чайковского, который никогда не исполнялся на сцене белорусского театра (дирижер Николай Колядко).

 

Назад

Партнёры