Лібрэта – Уладзімір Палякоў і Наталiя Сац; рэдакцыя – уладальнік медаля Францыска Скарыны Галіна Галкоўская
Дырыжор-пастаноўшчык – заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь, прафесар Леў Лях
Рэжысёр-пастаноўшчык – уладальнік медаля Францыска Скарыны Галіна Галкоўская
Мастак-пастаноўшчык – Любоў Сідзельнікава
Балетмайстар-пастаноўшчык – Алена Дзмітрыева-Лаўрыновіч
Дырыжоры – дыпламант міжнароднага конкурсу Юрый Караваеў, Уладзімір Авадок

Выконваецца на рускай мове з рускімі і англійскімі субтытрамі
Працягласць – 1 гадзіна 30 хвілін з адным антрактам
Прэм’ера – 27 снежня 1996 года

У спектаклі выкарыстана музыка Вольфганга Амадэя Моцарта, Гаэтана Даніцэці, Джаакіна Расіні, Іагана Штрауса, Эдуарда дзі Капуа

Пралог
Руды і Белы клоуны вырашаюць зрабіць дзецям падарунак: сачыніць і сыграць для іх музычную казку – казку– оперу. Да іх далучаюцца артысты. Дзякуючы ім, дзеці і Руды клоун пазнаюць пра тое, што такое опера, якія галасы існуюць у оперных артыстаў, з чаго пачынаецца работа над операй. Усе артысты пралога адпраўляюцца дружнай "опернай сям'ёй" у казку. Белы і Руды клоуны займаюць месцы ў ложах для гледачоў.

Першая дзея
Мы трапляем у казачную краіну Глупландыю, дзе кіруе кароль Таратор Чатырнаццаты. Тут пануюць нуда і лянота. Жыхары каралеўства толькі і робяць што спяць і паклёпнічаюць адзін на аднаго. Супакой спячага царства парушае Каралеўскі Лекар, які паведамляе Каралю пра невядомую хваробу яго дачкі. Выяўляецца, што прычына капрызаў і слёз Прынцэсы – знікнуўшы блакітны брыльянт. На яго пошукі адпраўляецца галоўны Каралеўскі Шпік і яго сабака Джэк.
У зімовым лесе Шпік знаходзіць маленькіх, празябнуўшых ад холаду музыкантаў Дзінь і Бома, якія заблудзіліся ў лесе. Шпік абвінавачвае іх у крадзежы блакітнага брыльянта. Але ў дзяцей нічога няма акрамя іх інструментаў: скрыпкі і флейты. Дзінь і Бом выконваюць для Шпіка і Джэка песню пра музыку. Пачуўшы яе, Шпік вырашае забраць дзяцей у палац – іх музыка суцешыць няшчасную Прынцэсу. Але пад уздзеяннем музыкі не толькі Прынцэса перастае капрызіць, але і ўсё робяцца лепш: Кароль адмяняе ўсе свае ўказы пра пакаранне смерцю, а Першы міністр прызнаецца ў крадзежы блакітнага брыльянта і вяртае яго Прынцэсе. Але ёй ужо не патрэбен брыльянт – зараз для яе музыка лепш усякага ўпрыгожвання.
Кароль аддае загад накарміць дзяцей. Узрадаваныя такім заваротам падзей, Руды і Белы клоуны кідаюцца на сцэну, жадаючы далучыцца да агульнай весялосці. Аднак, у самы разгар балю Кароль патрабуе спыніць музыку. І зноў у Глупландыі запаноўвае нуда і абыякавасць, а Дзінь і Бома па загадзе Караля кідаюць у турму.

Другая дзея
Белы і Руды клоуны, якія цудам выратаваліся ад пераследу, не могуць вырашыць, што ж рабіць далей: казка стала распавядацца сама па сабе.
Прынцэса, якая цяпер не можа жыць без музыкі, пачынае зноў капрызіць, а міністры ў адсутнасць Караля і Каралевы працягваюць абкрадваць палац.
У турме Дзінь і Бом спрабуюць адрамантаваць спорчаныя інструменты. Шпік не выносіць гукаў музыкі і пакідае Джэка вартаваць дзяцей. Пад уздзеяннем музыкі Джэк лагаднее і выпускае дзяцей з турмы.
У пошуках Дзінь і Бома Шпік нечакана натыкаецца на Прынцэсу – яна ўцякла з палаца, каб вызваліць маленькіх музыкантаў. Шпік клянецца, што ён абавязкова адшукае Дзінь і Бома. Тым часам Кароль выяўляе адсутнасць Прынцэсы. Разам з міністрамі ён адпраўляецца на пошукі дачкі і знаходзіць яе ў кампаніі Рудага і Белага клоунаў. Кароль зараз жа аддае загад арыштаваць клоунаў, а Прынцэсу замкнуць у яе спальні, але пад пагрозай выключэння з казкі адмяняе свае ўказы і нават сам пачынае спяваць.
Жаданне зноў пачуць цудоўныя гукі прыводзіць герояў казкі ў Царства музыкі. Тут яны знаходзяць Дзінь і Бома. Музыка аб'ядноўвае ўсіх герояў у шчаслівым фінале казкі. Казка заканчваецца, але музыка працягвае гучаць у сэрцах усіх яе герояў.